Tegearre yn de wieke van Ienlikens

Week tegen Eenzaamheid UitnodigingAls u geen Friestalige bent of geen (in)getogen Fries, dan bent u misschien wel voorbij gelopen aan bovenstaande zin. Misschien voelt u zich bij het lezen juist buitengesloten en komen lichte gevoelens van eenzaamheid boven. Of misschien ..  as jo wat meer hier oppe tosken ha, brengt bovenstaande zin een stuk onrechtsgevoel naar boven en zoekt u de samenwerking met anderen op.

Want eenzaamheid kan niet. Een ieder wil zich toch gezien voelen en erbij horen. Dat is ook wat de deelnemers van Tegearre denken. Wij van Tegearre werken samen om mensen te verbinden met elkaar en hun omgeving. Dit doen we door onze ontmoetingsactiviteiten gezamenlijk te promoten en zo onze vindbaarheid te vergroten.

Tegearre is ontstaan in samenwerking met Bij Bosshardt, de Zonnebloem, St. AanZet, St. Hart van Hoop, M.O.S en inloophuis ’t Centrum.

In de Week tegen Eenzaamheid is een uitgelezen kans om Tegearre tegenover eenzaamheid te laten zien. We beginnen deze week donderdagavond 21 september onder het Carillon, in het hartje van het centrum van Drachten. Alle deelnemers van Tegearre zullen er aanwezig zijn voor een gesprekje, een kaarsje, soep, een spelletje, een vraag of een kroeperke (fergees).

Kom Erbij! Zegt ook Tegearre om allerlei initiatieven, bewogen mensen, organisaties bij elkaar te brengen om de verbinding te maken. Tussen ons mensen. Fries of geen Fries. Kerkelijk of niet kerkelijk. Iensum of Tegearre.

 

Met vriendelijke groet,

 

Anna van der Meer

diaconaalwerker@gmail.com

06-18462427

“Als je fietst zie je meer!”

Over het belang van drijfveren in een diaconale tuin.

Een stuk of zeven van deze drijfveertjes vond ik onderweg naar de proeverij en opening van het Brechtje-Café. Het belang ervan, of de boodschap, zag ik nog niet totdat bij de opening van het Brechtje-Café de woorden gesproken werden: “Als je fietst zie je meer!” U begrijpt, daarvoor moet heel wat ingeleid en uitgelegd worden.

Al een aantal drijfveren vonden hun weg naar het Brechtje-Café op uitnodiging van kartrekker van het diaconaal platform in Drachten, Gart Hamoen.

In zijn openingswoorden sprak hij over ons Nederlandsche volk, dat graag op de linkerbaan snel, snel, snel naar huis wil, al dan niet bumper-klevend, rechts inhalend of op zijn minst geïrriteerd bij de noodzaak enige snelheid te moeten inleveren. Terwijl, als je op de rechter rijbaan – om je heen kijkt naar de lucht, vogels – en natuurlijk ook op het verkeer – vrijwel net zo snel thuis aankomt. In andere woorden: ‘als je fietst zie je meer.’

Woorden die mij doen denken aan de twee verhalen in het Nieuwe Testament waar ‘Rabboeni!’ (mijn meester!) uitgeroepen wordt, omdat Jezus gezien èn herkend wordt. De eerste die dit doet is de blinde en bedelende Bartimeus. Hij wordt niet gezien door zijn vader, Timeus, die uit is op eer en trots, alsook niet door de uitjoelende menigte, die de bedelaar maar een lawaaierige lastpak vindt. Behalve de blinde, is er een vrouw, Maria, die eveneens Rabboeni roept, wanneer ze in diepe rouw, treurend en schreiend in de tuin rondloopt. Totdat ze Hem plotseling herkent in de tuinman en uitroept: ‘Rabboeni!’. Ook zij ziet, door stil te staan en te kijken.  Maria neemt waar vanuit haar hart. Bartimeus schouwt vanuit zijn ziel. En beiden zien èn herkennen ze hun meester.

Zo is er – als je kijkt – ook een diaconaal platform in Drachten. Je verwacht soms een tuinman, waar het de Heer is. Soms is het een Brechtje-Café, waar je een platform als organisatie verwacht. Een nadeel, zo hebben andere diaconale platformen in Nederland ons in ’t voor al mogen leren: ‘een diaconaal platform’ is geen uitlaat – of aflaatklep waar de problemen die staat of kerk niet oppakken worden ‘opgelost’. Juist diakenen, juist jij en ik als burgers van Drachten, als mensen levend op aarde, G’ds schepping, zijn allen zelf verantwoordelijk voor de wereld die wij scheppen.

Gods meest geliefde en de meest kwetsbaren vallen daarbij tussen wal en schip. Door het systeem. Door onwetendheid. Door onkunde. Of door de dienst aan een andere heer dan G’d, zoals Geld, Macht, Eer of Ego. Velen van ons zijn bewogen door dit onrecht, velen willen in beweging gebracht worden om dit tij te keren. Velen zoeken de verbinding om samen een vuist te slaan voor rechtvaardigheid. De doelgroep van Brechtje-Café is dan ook: bewogen mensen in beweging houden en brengen.

Anders gezegd: een oogje in het zeil houden van gedreven mensen, ònze kostbare drijfveren van het Lichaam van Christus. Zodat ze niet zinken, maar de wind in de zeilen krijgen en nog meer B(armhartig) recht de wereld in te helpen.

Niet in een organisatiestructuur van een platform, maar door ongedwongen of informeel samen te komen. De ene keer Brechtje-Café als ontmoetingsplek. Een andere keer als debat met pittige stellingen tussen jongeren over gemeentelijke verkiezingen. Dan weer als plek om je te laven aan de voedende Bron van Bijbel, Heilige Geest of elkaars Drijfveer. Vandaar geen verhoogd platform, maar juist naar beneden, in een kelder: een Café.

Alhoewel al aan het einde gekomen van het stuk, is mijn inleiding nog niet af. Immers ik heb nog niet kunnen uitleggen wat de naam Brechtje dan doet. Daarvoor verwijs ik u naar de website, of trek de gartrekker (gart.brechtje@gmail.com) even aan zijn jasje. Of beter: aan zijn hoodie, te herkennen aan de tekens ‘delen is vermenigvuldigen’ : = X

Ohja, nog over de (gevonden) drijfveertjes gesproken. Bewogen mensen verdienen een schouderklopje, een hart onder de riem, een veertje! Vandaar dat de eerste sponsor om zo’n veertje – in de vorm van een blauwe hoodie – zich al heeft aangediend! Opdat op een Simmerdeis hier niet zo heel, heel ver hier vandaan, elkaar kunnen herkennen en
kunnen glimlachen, en wie weet wel denken: als je fietst zie je meer!

 

brechtje logo (hoodie)

www.brechtje.frl

 

Brechtje blogt: SinterClaus-ule 2016. Geloof jij nog?

In deze tijd van pepernoten, pakjes en poen zijn veel mensen bezig met het geven van dozen met cadeau’s voor kinderen. Kinderen in Syrische vluchtelingenkampen. Kinderen in Drachten. En kinderen in het eigen gezin. Te midden van al deze liefdadigheid kwam mij een verhaal ter ore. Een diaconaal verhaal.

Dit verhaal gaat over een gezin waarvan de ouders veel, lang en hard werken. En toch is er niet voldoende geld om met Sinterklaas ook een cadeau aan de ouders te geven.

De dochter, een levendige meid van acht, kijkt dit nu voor het derde jaar aan, en begrijpt het niet. Haar geloof in Sinterklaas begint te wankelen. Immers, ze heeft gezien dat haar vader heel lief geweest is. “Ik heb er speciaal op gelet.” zegt het meisje. “Je kunt gerust een verlanglijstje schrijven.”

De lichte wanhoop van het meisje wordt voelbaar. Hoe kan een Sinterklaas die mijn vader overslaat nu een Sinterklaas zijn? Wat voor addertje zit er onder het gras? Of om het in management-taal te zeggen: welke clausule heeft Sinterklaas dan in zijn grote Rode Boek? Hoe kan het dat iemand die zelf – vanuit een diepgeworteld rechtvaardigheidsgevoel – zoveel geeft, zèlf niets ontvangt? Sinterklaas wordt zo alles behalve een feest. Laat staan een diaconaal feest.

In deze tijd van lichtjes, lange nachten en het uitzoeken van nieuwe lease-auto’s zijn veel mensen bezig met het aankleden van hun huis, zichzelf, en een uitgebreide tafel. In deze tijd van gezelligheid, lijken er wel meer, en schrijnender verhalen te zijn. Diaconale verhalen. De gezelligheid die de eenzaamheid in ons naasten raakt. De feestelijkheid die het gemis en verlies van dierbaren raakt. En de huiselijke warmte die de kou in de harten van mensen raakt. Ik moet dan denken aan een spreuk van Carol Nelson: “kerstmis is een tijd waarin je heimwee krijgt, zelfs als je thuis bent.”spreuken-kerstmis

En is het ons ‘thuis voelen’ niet wat bij ons allen, alle mensen – ja, ook de zwarte, rode en gekleurde pieten – bovenaan het verlanglijstje staat?  Wie wil zich niet veilig en geliefd weten?

Wat staat ons dan – diaconaal gezien – te doen in deze maand van lichtjes en gedichtjes? Als Sinterklaas zonder recht op een verlanglijstje ons doet wankelen in het geloof? En als kerstmis zonder licht, warmte en gezelligheid; zo zonder thuisgevoel, ons doet afvragen waar we echt en daadwerkelijk naar verlangen? Waarop we oprecht en dadelijk hopen .. en verwachten.

Een pasklaar antwoord daarop heb ik niet. Wel een vraag om mee op pad te gaan: Heb jij Gods zegen dit jaar kunnen ontvangen? Heb jij in 2016 voldoende licht, warmte en liefde kunnen geven?

Inloophuis ’t Centrum zoekt dringend gastheren/vrouwen

Wat is inloophuis ’t Centrum?

Zeven jaar geleden opende inloophuis ’t Centrum voor het eerst haar deuren in de zaal naast de Grote Kerk, in ’t centrum van Drachten (Zuidkade 19). Inmiddels is inloophuis ’t Centrum uitgegroeid tot de wekelijkse gezelligheid op de zaterdag, waarbij twee gastheren/vrouwen klaar staan met koffie, thee, een krantje, of een spelletje. Evenals met een groot, begaan hart en een luisterend oor voor grappige, rouwige, gekke en bezorgde levensverhalen. Inmiddels genieten we tweemaal per maand van een warme maaltijd, met liefde bereid door onze kookvrijwilligers.

 

Inloophuis ’t Centrum is elke zaterdag open

van 14:00h-17:00h.logo-inloophuis-t-centrum

Elke tweede en laatste zaterdag van de maand open van 14:00h – 19:00h i.v.m. de warme maaltijd.

Elke laatste zaterdag van 17:00h – 17:15h: een middaggebed.

 

Inloophuis ’t Centrum werkt graag samen

In een breed netwerk van initiatieven, stichtingen, organisaties, activiteiten en kerken om een maatschappelijk bewogen rol te spelen in de Smallingerlandse samenleving. Zo vieren we bijvoorbeeld in samenwerking met Bij Bosshardt en Hart van Hoop gemeenschappelijk kerst met een heerlijke maaltijd onder het genot van muziek en verhaal.

 

Waarom werft ´t Centrum (nieuwe) gastheren/vrouwen?

Zolang niet iedereen meetelt en meedoet, zolang armoede en eenzaamheid nog bestaan en zolang mensen niet als mens worden gezien, wil inloophuis ´t Centrum zich inzetten om een ruimte te bieden om op adem te komen, om je verhaal te kunnen delen of er ´gewoon´ te zijn. Er is dus nog veel te doen, en vooral te betekenen!

 

Heb ik wel de juiste achtergrond om gastheer/vrouw te worden?

Onze vrijwilligers voelen zich thuis bij ’t Centrum, omdat ze gastvrouwen-foto

  • een luisterend oor bieden
  • zich inleven in de leefwereld van een ander
  • rust bieden, ‘gewoon’ door er te zijn. Als mens.
  • in een ieder moed en kracht kunnen zien of ontdekken
  • houden van levensverhalen en levenskunstenaars
  • een gezelschapsmens zijn
  • vinden dat ieder mens meedoet en meetelt
  • vinden dat waarden als begaan zijn met je medemens, mededogen, zacht(aardig)heid gezelligheid, aandacht en trouw hoog in het vaandel staan

Als gastheer/vrouw word je circa 8 a 10 keer per jaar ingeroosterd, van 14:00h tot 17:00h of van 17:00h tot 19:00h. ’t Centrum organiseert daarbij een aantal keer per jaar een bijeenkomst, zodat je goed toegerust je kunt wijden aan je taak in ’t Centrum. Ook kun je altijd terecht bij iemand van de taakgroep Maatschappij, het dagelijkse bestuur van inloophuis ’t Centrum.

 

Ik ben niet kerkelijk, en ook niet christelijk.

Is dat een probleem? ‘t Centrum heeft onderdak in een kerk en is door bewogen christelijke mensen in gang gezet. ’t Centrum is op zoek naar mensen met een groot hart, die er voor de medemens willen zijn met een luisterend oor voor je naaste, ongeacht je achtergrond of gezindte.

 

Informatie en aanmelden: Anna van der Meer T: 06-1846 2427, E: diaconaalwerker@pgdrachten.nl of René Klaassen T: 06-1122 3372, E: renegeaklaassen@gmail.com.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brechtje blogt: Armoedebevrijding?!

Lakens uit het raam – met een knoop erin! – is het teken van verzet tegen armoede op 17 oktober, de werelddag tegen armoede. De lakens zijn een symbool van bevrijding uit de gevangenschap. Bevrijding uit een uitzichtloze situatie. In de lakens zit een knoop om goed in je oren – of in een zakdoek – te knopen dat je nooit, nooit, nooit mag vergeten dat er armoede is. De knoop ook, in je buik of je maag als het gevoel van pijn, maar ook boosheid en frustratie over het enorme onrecht ervan.

Het gevoel dat je met een touw om je heen wil slaan, en de woekeraars en profiteurs wilt geselen. Gemengd met een gevoel van teleurstelling, frustratie en wanhoop, omdat het je niet lukt – juist daar waar je met je hele buik en baarmoeder toe bewogen voelt: zorgen, betrokkenheid, verbinding en liefde voor de minste, de kwetsbare. Omdat je ten diepste van binnen weet, dat ook jij dat bent. Een minste, een kwetsbare.

En alhoewel de arme in de bijbel zeven namen kent – kennen wij de arme wel? Een arme, een minste als de blinde, verguisde Bartimeus, niet serieus genomen en overschreeuwd door anderen en in de steek gelaten door zijn vader Timeus, die zijn naam eer aan doet. Of de kwetsbare David wanneer hij naakt dansend zijn Heer dient en hooghartig vernederd wordt door Michal. armoede

Als diaconaal werker loop ik al een tijdje op het pad van armoedebestrijding. Immers, armoede lijkt me net zo duidelijk verbonden met de diaconie als een kip met een ei. Daarnaast, het is – of was- het eerste punt van het beleidsplan van de diaconie van de Protestantse Gemeente van Drachten. Is het daadwerkelijk de eersteling? Of willen we alleen maar zo zijn en net als Michal of Timeus; de eer en het begeerlijke succes voor de buitenkant? Wanneer zijn we er klaar voor – diakenen die we allemaal zijn – om echt te gaan díenen?

Een arme sprak eens: “Wij leven niet, wij houden de dood tegen!”. Het is over-leven, een niet-leven, een a-leven. Leven in armoede is dichter bij de dood leven, dan bij het leven. Het is achternagezeten worden door Sauls jaloerse speren. Het is leven in de benauwende gevangenschap van Egypte. Het is de volledige onvruchtbaarheid, omdat er geen enkel perspectief meer is. Of ooit gaat komen.

En ja, dit is een aanklacht. En wie weet schiet het bij de juiste persoon op een misplaatst moment wel in het verkeerde keelgat. Hoe dan ook, ik besef me dat ik wèl een perspectief heb om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Perspectief om lange lakens met knopen uit het raam te kunnen hangen. Perspectief om (aan) te klagen.  Perspectief om een dialoogtafel te openen. Maar schuif jíj dan ook aan?

 

 

 

 

 

Het huis van de arme is een huis,

dat geen bescherming biedt.

Regen van rechteloosheid lekt door het dak

en laat diepe sporen na op de muren.

De oostenwind

van ontkenning en vernedering

komt langs kieren

van ramen en deuren binnen

en vult het huis van de arme

tot in zijn verste hoeken

met zijn ijzige koude

De taal van de arme

Schiet in woorden tekort

om zijn lijden te duiden.

Uit “Thomas”